Spór zbiorowy zawsze dotyczy interesów większej grupy pracowników – nie służy on rozwiązywaniu indywidualnego problemu jednego pracownika. Pracownicy nie mogą samodzielnie prowadzić sporu zbiorowego w taki sam sposób jak organizacja związkowa, która jest niezbędna w sytuacji, gdy próby dogadania się z pracodawcą nie przynoszą efektów.

Na zasadach określonych w ustawie „o rozwiązywaniu sporów zbiorowych” związki mogą prowadzić spór dotyczący m.in.:

• warunków pracy,
• wynagrodzeń,
• świadczeń socjalnych,
• praw i wolności związkowych.

Spór zbiorowy ma określone etapy:

1. Rokowania

Pierwszym krokiem są rozmowy z pracodawcą, których celem jest rozwiązanie problemu i osiągnięcie porozumienia.

2. Mediacja

Jeżeli rokowania nie doprowadzą do rozwiązania sporu, może zostać przeprowadzona mediacja z udziałem mediatora.

3. Arbitraż

W określonych sytuacjach możliwe jest skorzystanie z arbitrażu.

4. Strajk

Strajk może być ostatecznym środkiem w sporze zbiorowym, jeżeli zostały spełnione wymagane warunki prawne.

Tylko związek zawodowy może reprezentować interesy pracowników w sporze zbiorowym oraz podczas strajku.